شکارچیان شهاب سنگ

مطمئنا شهاب سنگ ها نقش مهمی در افزایش دانش فضایی ما دارند. اما دانشمندان و پژوهشگران برای بدست آوردن این سنگ های ارزشمند باید با دارندگان کلکسیون شهاب سنگ ها رقابت کنند.

در دنیا بازاری جهانی وجود دارد که با شهاب سنگ ها مثل آثار هنری و آثار باستانی رفتار می کند.

شهاب سنگها تکه هایی جدا شده از سیارکها، ماه، مریخ و حتی دنباله دارانی هستند که پس از مدتی سرگردانی به دام گرانش زمین می افتند. این اجرام تا زمانی که در فضا سرگردان باشند شهاب واره نامیده شده و وقتی که یکی از آنها به جو زمین برخورد می کند معمولاً در ارتفاع های بین 120 تا 90 کیلومتری سطح زمین درخشش مختصر یا ردی درخشان زود گذر ایجاد می کند که شهاب نام می گیرد.

با نفوذ شهابواره به ارتفاعات پایین تر، هوای چگال تر از شتاب آن میکاهد. اگر جسم تا سرعت های فروصوت سالم بماند آتشگوی اطراف آن خاموش می شود و باقیمانده تحت نیروی گرانش سقوط میکند و شهابسنگ نام میگیرد. بقایای آخرین ماده مذاب روی سطح جسم جامد می شود و لایه نازک و معمولاً سیاهرنگی موسوم به لعاب سوخته می سازد.

برخی شهاب سنگها شبیه سنگهای آتشفشانی زمین هستند. برخی دیگر شبیه آلیاژ آهن - نیکلی هستند که طبق باورهای امروزین هسته زمین را می سازند. با این وجود بسیاری دیگر به هیچ چیز زمینی شباهت ندارند و ممکن است بازمانده ماده اولیه ای باشند که منظومه شمسی از آن پدید آمده است. بررسی این شهابسنگهای آغازین در آزمایشگاه، دانشمندان را قادر می سازد تا با بخشی از غبار اختری که منظومه شمسی از آن پدید آمده است، آشنا شوند. این اجرام نمونه ای از بخش های دست نایافتنی منظومه شمسی هستند که احتمالاً هیچگاه هدف بازدید فضانوردان نخواهند بود، زیرا هزینه چنین سفرهای اکتشافی بسیار گزاف خواهد بود.

قیمت شهاب سنگ در اواخر دهه ۹۰ میلادی به طور ناگهانی بالا رفت. در سال ۱۹۹۸، موزه ی تاریخ طبیعی برای خرید شهاب سنگی، مبلغ ۱۳۷۰۰۰ دلار هزینه کرد. مبلغی که تا آن زمان بی سابقه بود. چند هفته بعد هم در یک حراجی در سان فرانسیسکو، شهاب سنگی به قیمت ۹۷۰۰۰ دلار فروخته شد. با همه گیر شدن خبر این حراجی ها و چند حراجی دیگر، کم کم افراد بیشتری به خرید و فروش شهاب سنگ روی آوردند و خیلی ها هم شکارچی شهاب سنگ شدند!

شهابسنگها به طور تصادفی در همه جای زمین از مناطق گرم استوایی تا مناطق سرد قطبی یافت می شوند و جایی از زمین، میزبان بهتری برای آنها نیست. اما در پهنه یخزده و سفیدپوش مناطق قطبی شهابسنگها را راحت تر از هر کجای دیگر می توان شناسایی کرد. چون در این مناطق بجز سنگ های آسمانی اغلب نشانی از سنگ دیگری نیست و جستجو گران آنها را می توانند از دوردست به خوبی شناسایی کنند. همچنین کویرهای شنی و صحراهای بسیار خشک نیز مانند صحرای آفریقا میزبانان بسیار خوبی برای شهابسنگ ها می باشند.

به خاطر افزایش بیش از حد قیمت شهاب سنگ و زیاد شدن رقبا، هر ساله تیمی متشکل از ۷ یا ۸ دانشمند به قطب جنوب می روند تا به جای خرید شهاب سنگ، شهاب سنگ های قطب جنوب را پیدا کنند. شهاب سنگ های یافته شده به ناسا و موزه ی اسمیتسونین فرستاده می شوند.

اما شهاب سنگ های یافته شده در قطب جنوب برای استفاده ی تمام موزه ها و موسسه های تحقیقاتی کافی نیستند.

تشخیص شهابسنگ ها از سنگهای زمینی برای خریداران غیر متخصص بسیار حائز اهمیت است زیرا خرید و فروش گسترده و افزایش تقاضا برای بدست آوردن قطعه‌ای از این شهاب‌سنگ ها موجب سودجویی برخی از دلالان و متقلبان شده و اقدام به فروش قطعات رنگ شده بتنی به جای قطعات شهاب‌سنگ کرده اند.

انجمن شهاب‌شناسان انگلستان و ایرلند در نامه‌ای ضمن اشاره به این روند پیشنهاد کرده‌اند که بهتر است علاقه‌مندان و مجموعه‌داران پیش از خرید قطعات شهاب سنگ به خوبی آن را بررسی کنند و پس از انجام تحقیقات به خرید این قطعات اقدام کنند.

شهاب سنگ ها را از روی برخی از نشانه های ظاهری آنها می توان تشخیص داد. بسیاری از آنها رویه ای صاف دارند و فاقد لبه های تیزند. روی بعضی از آنها فرورفتگی ها و برجستگی های ملایمی به چشم می خورد. مثل اینکه روی آنها را با نوک انگشت فشرده اند. تا زمانی که شهابسنگ ها کاملاً در معرض هوازدگی قرار نگیرند در درون این فرورفتگی ها آثاری از پوسته سوخته و جوشیده شهابسنگ دیده می شود. برای اطمینان بیشتر نیز می توان به اندازه گیری برخی از خواص آن پرداخت. از جمله اینکه چگالی شهابسنگ ها حداقل 3/3 گرم در سانتی متر مکعب است و نیز هرچه خاصیت مغناطیسی سنگ بیشتر باشد احتمال شهابسنگ بودنش هم بیشتر است. خاصیت مغناطیسی را می توان با نزدیک کردن یک قطب نما به سنگ تشخیص داد.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید